Dé website voor kinderen en jongeren met diabetes mellitus type 1
Ontmoeting
Behandeltechnieken
Transitie
Leven met ...
Privacy-verklaring | Disclaimer | Colofon | Sitemap | Contact | Tweets | Forum | Home
Sugarfriends
Home / Leven met ... / Hoe gaat het met Simone?
Copyright © 2012 Stichting Sugarfriends
Rekeningnummer 1237.73.857 t.n.v. Stichting Sugarfriends
Hoe gaat het met Simone?
Op deze pagina het verhaal van Simone Visser (1991) uit Nijmegen.
Sinds november 2011 is Simone ambassadeur geworden van stichting Sugarfriends. Simone komt uit Nijmegen, maar woont en studeert in Haarlem. Op deze pagina vertelt ze kort haar verhaal over haar diabetes. Ze heeft diabetes mellitus type 1 sinds 2003.
Het verhaal van Simone
Sinds november 2011 is Simone ambassadeur geworden van stichting Sugarfriends. Simone komt uit Nijmegen, maar woont en studeert in Haarlem. Op deze pagina vertelt ze kort haar verhaal over haar diabetes. Ze heeft diabetes mellitus type 1 sinds 2003.
Het verhaal van Simone
Toen ik 11 jaar oud was, zat ik op de basisschool in groep 7 en begon ik erg af te vallen. Ik dronk ontzettend veel en voelde me vaak niet lekker. Omdat mijn vader ook diabetes type 1 heeft, werden de symptomen gelukkig vrij snel opgemerkt. We zijn toen naar het ziekenhuis gegaan en daar heb ik de definitieve diagnose diabetes mellitus type 1 te horen gekregen. Na een nachtje werd ik weer naar huis gestuurd met de boodschap dat mijn vader mij waarschijnlijk veel beter kon leren wat diabetes type 1 betekent. Eigenlijk hadden de verpleegkundigen daar ook wel gelijk in. In het begin had ik het idee dat dit iets was ‘waar ik me wel doorheen zou slaan’ maar na een half jaar begon het toch tot me door te dringen dat dit niet iets was wat weer over zou gaan. Ik begon te beseffen dat ik hier de rest van mijn leven aan vast zou zitten. Dat was wel even slikken maar ik kon, vanaf het begin, vrij goed omgaan met mijn diabetes. Dit kwam ook doordat mijn ouders mij altijd goed begrepen hebben. Zij weten heel goed wat diabetes type 1 inhoud en ze hebben me daarin altijd gesteund.
De eerste twee en een half jaar heb ik insuline gespoten maar toen ik op diabeteskampen zag hoe makkelijk een insulinepomp eigenlijk werkt, was ik snel verkocht. Ik ben in 2005 overgestapt op de insulinepomp en daar ben ik nog steeds heel blij mee. Natuurlijk heeft alles zo zijn voor- en nadelen maar ik heb het gevoel dat ik met een insulinepomp veel meer vrijheid heb. Lekker uitslapen, onverwachts activiteiten doen, lekker eten, het kan nu allemaal. De nadelen zijn natuurlijk dat je 24 uur per dag vast zit aan een kastje en dat kan soms flink op mijn zenuwen werken.
In 2009 was ik klaar met mijn Havo en wist ik niet precies wat ik wilde gaan studeren. Daarom besloot ik een ‘Highschool year’ te gaan doen in Amerika. Dit geeft natuurlijk een extra uitdaging met diabetes, maar ik kan achteraf wel zeggen dat alles verbazingwekkend goed is gegaan. Mijn ouders stuurde grote pakketten op met mijn diabetes hulpmiddelen zoals infuussetjes, reservoirs en de insuline kon ik in de plaatselijke apotheek halen. De familie waar ik verbleef begreep mijn diabetes niet altijd even goed. Ze dachten dat diabetes type 1 en type 2 bijna hetzelfde is en daarom werd ik erg raar aangekeken als ik ongezonder of zoeter eten at. Maar mijn ‘Highschool year’ was een succes en ik kijk er met een grote glimlach op terug.
Ik ben in 2010 begonnen met mijn studie International Music Management in Haarlem. Inmiddels heb ik mijn propedeuse binnen en ben ik lekker van het studenten leven aan het genieten.
Groetjes Simone Visser
De eerste twee en een half jaar heb ik insuline gespoten maar toen ik op diabeteskampen zag hoe makkelijk een insulinepomp eigenlijk werkt, was ik snel verkocht. Ik ben in 2005 overgestapt op de insulinepomp en daar ben ik nog steeds heel blij mee. Natuurlijk heeft alles zo zijn voor- en nadelen maar ik heb het gevoel dat ik met een insulinepomp veel meer vrijheid heb. Lekker uitslapen, onverwachts activiteiten doen, lekker eten, het kan nu allemaal. De nadelen zijn natuurlijk dat je 24 uur per dag vast zit aan een kastje en dat kan soms flink op mijn zenuwen werken.
In 2009 was ik klaar met mijn Havo en wist ik niet precies wat ik wilde gaan studeren. Daarom besloot ik een ‘Highschool year’ te gaan doen in Amerika. Dit geeft natuurlijk een extra uitdaging met diabetes, maar ik kan achteraf wel zeggen dat alles verbazingwekkend goed is gegaan. Mijn ouders stuurde grote pakketten op met mijn diabetes hulpmiddelen zoals infuussetjes, reservoirs en de insuline kon ik in de plaatselijke apotheek halen. De familie waar ik verbleef begreep mijn diabetes niet altijd even goed. Ze dachten dat diabetes type 1 en type 2 bijna hetzelfde is en daarom werd ik erg raar aangekeken als ik ongezonder of zoeter eten at. Maar mijn ‘Highschool year’ was een succes en ik kijk er met een grote glimlach op terug.
Ik ben in 2010 begonnen met mijn studie International Music Management in Haarlem. Inmiddels heb ik mijn propedeuse binnen en ben ik lekker van het studenten leven aan het genieten.
Groetjes Simone Visser
