Dé website voor kinderen en jongeren met diabetes mellitus type 1
Ontmoeting
Behandeltechnieken
Transitie
Leven met ...
Privacy-verklaring | Disclaimer | Colofon | Sitemap | Contact | Tweets | Forum | Home
Sugarfriends
Home / Leven met ... / Hoe gaat het met Roos-Marijne?
Copyright © 2012 Stichting Sugarfriends
Rekeningnummer 1237.73.857 t.n.v. Stichting Sugarfriends
Hoe gaat het met Roos-Marijne?
Op deze pagina het verhaal van Roos-Marijne Bening (1981) uit Haarlem.
Sinds september 2011 is Roos-Marijne ambassadeur geworden van stichting Sugarfriends. Ze woont in Haarlem en heeft sinds maart 2011 een eigen bedrijfje Rozemarijne Catering. Op deze pagina vertelt ze kort haar verhaal over haar diabetes. Ze heeft diabetes mellitus type 1 sinds 1984.
Mijn eerste ervaringen met diabetes
Ik ben Roos-Marijne en ben dit jaar 30 geworden. Door dit stukje te schrijven kwam ik er achter dat ik inmiddels al 27 jaar diabetes type 1 heb!
Door verhalen van mijn ouders weet ik hoe diabetes type 1 bij mij is geconstateerd. Van het eerste begin kan ik mij niet meer zoveel herinneren. Behalve dat ik gek was op roggebroodjes met bruine-suiker. Opeens mocht ik die even niet meer. Toen ik met mijn ouders en broer op vakantie was voelde ik mij niet zo fit. Ik was toen 3 jaar oud en voelde me moe, sloom, hangerig en had veel dorst. Mijn ouders waren een avond bij vrienden en hebben hun om advies gevraagd. Zij hadden toevallig meetstripjes in huis waarmee je in je urine bepaalde waardes, o.a. de hoeveelheid glucose kan bepalen. Het streepje waar ik op plaste sloeg meteen paars uit en gaf aan dat er iets goed mis was. Samen met mijn ouders ben ik toen meteen naar het ziekenhuis gegaan. Daar kreeg ik te horen dat ik diabetes type 1 had. De dagen erna veranderde er van alles. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn ouders en broer. Andere eetgewoonten en goed opletten wanneer je insuline moet gaan gebruiken. Mijn ouders spoten mij in het begin nog met injecties (naald met spuit) en langwerkende dierlijke insuline. De insulinepen en gebruik van synthetische insuline kwam pas later. Door het gebruik van de dierlijke insuline kwam ik er achter dat ik heel veel last kreeg van lipoatrofie. Bij lipoatrofie lost je vetweefsel op op de plekken waar je de insuline inbrengt. Dit vetweefsel komt helaas niet terug.
Later ben ik over gegaan op een insulinepompje met alleen maar kortwerkende insuline. Dat is even goed gegaan. Zelf vond ik het erg vervelend om keer op keer een naaldje te prikken en ben weer overgestapt op de insulinepen. Ik ben nu al heel wat jaren op Lantus langwerkende insuline ingesteld en dat gaat gelukkig erg goed. Door spanning en dagelijkse gebeurtenissen zijn er best wel wat ups en downs. Dat zijn de factoren waardoor mijn waarden soms flink kunnen schommelen. Maar ook daar leer je mee omgaan.
Als ambassadeur wil ik me inzetten voor stichting Sugarfriends, omdat ik uit eigen ervaring weet hoe belangrijk het is dat er de juiste aandacht wordt gegeven aan de verbetering van de kwaliteit van leven van de doelgroep tot en met 25 jaar!
Ook met mijn eigen bedrijfje Rozemarijne Traiteuse, wil ik graag een bijdrage leveren aan de doelgroep in mijn omgeving. Ik ben ook te volgen op Twitter.
Groetjes, Roos-Marijne
Op deze pagina het verhaal van Roos-Marijne Bening (1981) uit Haarlem.
Sinds september 2011 is Roos-Marijne ambassadeur geworden van stichting Sugarfriends. Ze woont in Haarlem en heeft sinds maart 2011 een eigen bedrijfje Rozemarijne Catering. Op deze pagina vertelt ze kort haar verhaal over haar diabetes. Ze heeft diabetes mellitus type 1 sinds 1984.
Mijn eerste ervaringen met diabetes
Ik ben Roos-Marijne en ben dit jaar 30 geworden. Door dit stukje te schrijven kwam ik er achter dat ik inmiddels al 27 jaar diabetes type 1 heb!
Door verhalen van mijn ouders weet ik hoe diabetes type 1 bij mij is geconstateerd. Van het eerste begin kan ik mij niet meer zoveel herinneren. Behalve dat ik gek was op roggebroodjes met bruine-suiker. Opeens mocht ik die even niet meer. Toen ik met mijn ouders en broer op vakantie was voelde ik mij niet zo fit. Ik was toen 3 jaar oud en voelde me moe, sloom, hangerig en had veel dorst. Mijn ouders waren een avond bij vrienden en hebben hun om advies gevraagd. Zij hadden toevallig meetstripjes in huis waarmee je in je urine bepaalde waardes, o.a. de hoeveelheid glucose kan bepalen. Het streepje waar ik op plaste sloeg meteen paars uit en gaf aan dat er iets goed mis was. Samen met mijn ouders ben ik toen meteen naar het ziekenhuis gegaan. Daar kreeg ik te horen dat ik diabetes type 1 had. De dagen erna veranderde er van alles. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn ouders en broer. Andere eetgewoonten en goed opletten wanneer je insuline moet gaan gebruiken. Mijn ouders spoten mij in het begin nog met injecties (naald met spuit) en langwerkende dierlijke insuline. De insulinepen en gebruik van synthetische insuline kwam pas later. Door het gebruik van de dierlijke insuline kwam ik er achter dat ik heel veel last kreeg van lipoatrofie. Bij lipoatrofie lost je vetweefsel op op de plekken waar je de insuline inbrengt. Dit vetweefsel komt helaas niet terug.
Later ben ik over gegaan op een insulinepompje met alleen maar kortwerkende insuline. Dat is even goed gegaan. Zelf vond ik het erg vervelend om keer op keer een naaldje te prikken en ben weer overgestapt op de insulinepen. Ik ben nu al heel wat jaren op Lantus langwerkende insuline ingesteld en dat gaat gelukkig erg goed. Door spanning en dagelijkse gebeurtenissen zijn er best wel wat ups en downs. Dat zijn de factoren waardoor mijn waarden soms flink kunnen schommelen. Maar ook daar leer je mee omgaan.
Als ambassadeur wil ik me inzetten voor stichting Sugarfriends, omdat ik uit eigen ervaring weet hoe belangrijk het is dat er de juiste aandacht wordt gegeven aan de verbetering van de kwaliteit van leven van de doelgroep tot en met 25 jaar!
Ook met mijn eigen bedrijfje Rozemarijne Traiteuse, wil ik graag een bijdrage leveren aan de doelgroep in mijn omgeving. Ik ben ook te volgen op Twitter.
Groetjes, Roos-Marijne
